Soms moet ik wenen en tegenwoordig doe ik dat minder.  

Ik zou dagen kunnen zitten aan de rivier, ik heb liever een rivier dan een meer.  

Laat het maar stromen.  

Ik zou dagen kunnen zitten aan de rivier en wenen. Ik wil zo veel wenen, daarnet nog en het is niet uit verdriet maar dan komt het gewoon en ik druk het steeds weer weg.  

Ik wil zo veel wenen en tegelijk gekust worden zodat het verdriet geliefd is. 

Ja ik weet eigenlijk niet of het verdriet is maar ik denk het toch wel, het is alleen niet erg.  

Het is gewoon verdriet van gevoelens en emoties die onder druk staan. Zo voelt het, heel druk allemaal en veel maar als het kan tranen en wenen en ook gekust worden op de mond met zoute smaak door iemand die me echt écht lief heeft, tot in het diepste van men zijn. Dan denk ik dat het beter zal gaan. 

Ik leerde dat alles wat je zoekt in de ander een verlangen is dat je jezelf (nog) niet kunt geven maar ik kan men eigen mond toch niet kussen dus hoe los ik dat dan op. Ik heb het wel altijd troostend gevonden, als de tranen via men wangen toch in men mond belanden dus ik denk dat dat een goed begin is.